Διαταραχή Ελλειματικής προσοχής – υπερκινητικότητα

ΔΕΠΥ βιβλιο Μετά από απουσία μερικών εβδομάδων επιστρέφω και πάλι με μία βιβλιοπρόταση.  Πρόκειται για το βιβλίο ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΕΛΛΕΙΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ-ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, θεωρητικές προσεγγίσεις και θεραπευτική αντιμετώπιση. Είναι ένα συλλογικό βιβλίο 17 ειδικών από το χώρο των επιστημών της ψυχολογίας, της παιδοψυχιατρικής και της παιδονευρολογίας υπό την επιμέλεια του Ευθύμιου Κάκουρου και της Κατερίνας Μανιαδάκη. Θεωρώ ότι είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο απαραίτητο όχι μόνο στους ειδικούς αλλά και σε όλους τους εκπαιδευτικούς, στους παιδιάτρους, αλλά και στους γονείς των παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Στα 14 κεφάλαια που το αποτελούν θα βρει κανείς πληροφορίες για τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ στην πορεία της ανάπτυξης του παιδιού αλλά και για τη διαδικασία παθογένεσης και εκδήλωσης της ΔΕΠ-Υ και τους παράγοντες που την επηρεάζουν. Επιπλέον, θα μάθει για τη ΔΕΠ-Υ στην προσχολική αγωγή, για τη γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών με ΔΕΠ-Υ , για τη συνύπαρξη της ΔΕΠ-Υ με τις διαταραχές αυτιστικού φάσματος και για τη φύση της σχέσης ανάμεσα στη ΔΕΠ-Υ, τις μαθησιακές δυσκολίες και τη δυσλεξία. Θα ενημερωθεί για τις διαταραχές συμπεριφοράς των ατόμων με ΔΕΠ-Υ, για τις διαθέσιμες ψυχολογικές κλίμακες αξιολόγησης καθώς και για τα νευρολογικά ευρήματα και τη φαρμακευτική αγωγή για τη ΔΕΠ-Υ. Στη συνέχεια υπάρχουν 3 κεφάλαια που αφορούν τις γνωσιακές-συμπεριφορικές παρεμβάσεις σε παιδιά και εφήβους με ΔΕΠ-Υ τόσο στα πλαίσια της οικογένειας όσο και στα πλαίσια της προσχολικής και σχολικής αγωγής. Έπειτα υπάρχει ένα κεφάλαιο για την έκβαση της ΔΕΠ-Υ στην εφηβεία και την ενηλικίωση και το βιβλίο κλείνει με τη συγγραφική και ερευνητική δραστηριότητα για τη ΔΕΠ-Υ στην Ελλάδα.

Παρόλο που είναι ένα επιστημονικό βιβλίο με πολλές λεπτομέρειες βοηθάει τους ανθρώπους που σχετίζονται με παιδιά με ΔΕΠ-Υ να κατανοήσουν πλήρως αυτή τη διαταραχή και να μπορέσουν να βοηθήσουν αποτελεσματικά στην ομαλή εξέλιξη του παιδιού τόσο στο γνωστικό όσο και στο ψυχολογικό και κοινωνικό επίπεδο με στόχο να μετριαστούν τα πρωτογενή συμπτώματα αλλά και να προληφθούν ή ακόμα και να εξαλειφθούν τα δευτερογενή.

Διαβάζοντας κανείς αυτό το βιβλίο θα πάρει απαντήσεις στις πιο συχνές απορίες και θα ξεδιαλύνει πολλές παρανοήσεις. Πρόκειται για ένα ζωηρό παιδί που θα ωριμάσει μεγαλώνοντας ή μήπως όχι; Και τι σχέση μπορεί να έχει η λογοθεραπεία με τη διάσπαση προσοχής; Τελικά φταίνε τα γονίδια, το περιβάλλον ή η ανατροφή; Γιατί το παιδί με ΔΕΠ-Υ μπλέκεται τόσο συχνά σε καυγάδες; Πώς γίνεται να έχει διάσπαση προσοχής και συγχρόνως να συγκεντρώνεται τόσο πολύ στα ηλεκτρονικά παιχνίδια; Αφού στο σπίτι ξέρει τέλεια το μάθημα γιατί δεν αποδίδει όπως θα έπρεπε στα διαγωνίσματα; Ακόμα κι αν έχουμε σοβαρές υποψίες για ΔΕΠ-Υ τι παραπάνω θα προσφέρει μία επίσημη διάγνωση πέρα από το στιγματισμό του παιδιού; Μήπως τελικά δεν αξίζει να το υποβάλουμε σε μια τέτοια διαδικασία ή μήπως πάλι αξίζει;

Θα κλείσω την ανάρτηση εδώ, ελπίζοντας να σας κίνησα αρκετά το ενδιαφέρον για να το διαβάσετε. Ακούγονται και γράφονται τόσα πολλά για τη ΔΕΠ-Υ τα τελευταία χρόνια και συγχρόνως είναι τόσο συχνή διαταραχή που όλοι οι εκπαιδευτικοί ερχόμαστε σε επαφή με παιδιά που την αντιμετωπίζουν και οφείλουμε να είμαστε ενημερωμένοι. Βεβαίως δεν είμαστε υπεύθυνοι ούτε για την πρόκλησή της, ούτε για τη θεραπεία της, μπορούμε όμως κι εμείς να βάλουμε το λιθαράκι μας είτε στο να επιδεινώσουμε τα συμπτώματα ενός παιδιού με ΔΕΠ-Υ, είτε στο να τα βελτιώσουμε κι αυτό από μόνο του μας βάζει σε θέση ευθύνης.