O παπαγάλος

Σήμερα στο ανθολόγιο επεξεργαστήκαμε το ποίημα “ο παπαγάλος” του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Πρόκειται για ένα πολύ γνωστό ποίημα του λογοτέχνη, ποιητή, διηγηματογράφου, κριτικού τέχνης και ακαδημαϊκού Ζαχαρία Παπαντωνίου, το οποίο πέρα από εύθυμο και σατυρικό είναι και πολύ διδακτικό καθώς πραγματεύεται το ζήτημα της ψευτοσοφίας που γρήγορα αποκαλύπτεται. Τι διδακτικό μάθημα για τα παιδιά ότι ο ψευτοσοφός μπορεί να εντυπωσιάζει στην αρχή αλλά γρήγορα αποκαλύπτεται και από αντικείμενο θαυμασμού γίνεται περίγελος στη συνέχεια. Και ακόμα ότι οι άνθρωποι που προσπαθούν να κερδίσουν την προσοχή και το θαυμασμό στ’αλήθεια δεν αξίζουν, αλλά οι πραγματικά σπουδαίοι και σοφοί άνθρωποι δεν επιδιώκουν την αυτοπροβολή τους αλλά παραμένουν σεμνοί και ταπεινοί.

Σαν έμαθε τη λέξη Καλησπέρα
ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά:
“Είμαι σοφός, γνωρίζω Ελληνικά.
Τί κάθομαι δω πέρα;”

Την πράσινη ζακέτα του φορεί
και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει,
για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη.
Παίρνει μια στάση λίγο σοβαρή,
ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα,
και τους λέει: Καλησπέρα!

Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Τί διαβασμένος, λένε, ο παπαγάλος!
θα ‘ναι σοφός αυτός πολύ μεγάλος,
αφού μπορεί και ανθρώπινα μιλεί.
Απ’τις Ινδίες φερμένος, ποιός το ξέρει
πόσα βιβλία μαζί του να’χει φέρει,
με τί σοφούς εμίλησε, και πόσα
να ξέρει στων γραμματικών τη γλώσσα!..

-Κυρ-παπαγάλε, θα’χομε την τύχη
ν’ ακούσομε τί λες και παραπέρα;”

Ο παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει…
-μα τί να πει; Ξανάπε: Καλησπέρα!