Όσο πιο γρήγορα

Χτες το σχολείο μας παρακολούθησε την κουκλοθεατρική παράσταση “όσο πιο γρήγορα” που είναι βασισμένη στην ταινία “τα παιδιά του παραδείσου” του Ματζίντ Ματζιντί και ουσιαστικά συνδυάζει διάφορες τεχνικές και συγκεκριμένα κούκλες άμεσης κίνησης, μαριονέττες, θέατρο σκιών και μαύρο θέατρο.

Η ιστορία αφορά δύο μικρά αδέρφια, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, που βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωπα με ένα πρόβλημα, όταν κατά λάθος το αγόρι χάνει τα παπούτσια της αδερφής του. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν επιτρέπει την αγορά νέων παπουτσιών κι αυτό τα παιδιά το γνωρίζουν. Αποφασίζουν να διαχειριστούν το πρόβλημα μόνα τους και μοιράζονται τα παπούτσια του αγοριού προκειμένου να πηγαίνουν σχολείο. Όμως κι’αυτή η λύση δημιουργεί νέα προβλήματα.

Μια τρυφερή και ευαίσθητη ιστορία με πρωταγωνιστές δύο παιδιά που κατορθώνουν μέσα από τη συνεργασία και την αγάπη τους να κερδίσουν με αξιοπρέπεια τον αγώνα της ζωής τους.

Η παράσταση ήταν πραγματικά υπέροχη. Τα σκηνικά ήταν απίθανα, εντυπωσιακά και με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια. Όσο για τους διαλόγους, μες στην απλότητά τους δίδασκαν τα πιο βαθιά νοήματα. Τη συνεργασία, την ανθρωπιά, την κατανόηση, τον αλτρουισμό. Κι ακόμα τα παιδιά βλέπουν ένα διαφορετικό πολιτισμό, τον Ιρανικό, που διαφέρει από το δικό τους αλλά ταυτόχρονα μοιάζει, αφού τα παιδιά σε κάθε χώρα είναι ίδια. Μπορεί να φοράνε μαντήλες και να πηγαίνουν σε διαφορετικά σχολεία τα αγόρια από τα κορίτσια, αλλά παίζουν τα ίδια παιχνίδια, χαίρονται και διασκεδάζουν με τα ίδια πράγματα, είναι εξίσου σκληρά και τρυφερά συνάμα με τα παιδιά στην Ελλάδα.

Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν από το κουκλοθέατρο και είχαν πολλές απορίες στο τέλος, κυρίως τεχνικής φύσεως, αλλά δυστυχώς ο χρόνος πίεζε και οι κουκλοθεατρίνοι δεν πρόλαβαν να λύσουν όλες τις απορίες των παιδιών.