Όλοι διαφορετικοί-όλοι ίσοι

Πανελλήνια ημέρα σχολικού αθλητισμού καθιερώθηκε η σημερινή από το Υπουργείο Παιδείας στα πλαίσια του κοινωνικού σχολείου με θεματικό άξονα το ρατσισμό και τη διαφορετικότητα και σύνθημα 'Όλοι διαφορετικοί-όλοι ίσοι". Στο σχολείο μας έγιναν αθλητικές εκδηλώσεις και προβλήθηκε η ταινία "Τα δελφινάκια του Αμβρακικού". Η ταινία δείχνει πως δύο παιδιά προσεγγίζουν ένα φθυσικό παιδί πηγαίνοντας κόντρα στις φοβίες και τις προκαταλήψεις των μεγάλων. Γιατί όλα τα παιδιά είναι αγνά και βλέπουν το διαφορετικό παιδί σαν ένα παιδί όπως αυτά. Οι δικές μας παρεμβάσεις είναι αυτές που δημιουργούν τα στερεότυπα. Ας γίνει αφορμή η συγκεκριμένη μέρα για τον καθένα από μας να δει τη διαφορετικότητα με άλλα μάτια και ας επιλέξουμε να βιώνουμε τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά γιατί μόνο τότε θα νιώθουμε ευτυχισμένοι και πλήρεις και θα μπορέσουμε πραγματικά να προσφέρουμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας. 

Σαν παράδειγμα παραθέτω "Το ραγισμένο δοχείο", μια παραδοσιακή κινέζικη ιστορία.

Η ιστορία ξετυλίγεται πριν πολλά χρόνια… σε μια επαρχία, κάπου στην Κίνα.

Μια ηλικιωμένη Κινέζα, κουβαλούσε καθημερινά νερό από ένα μακρινό ρυάκι, με δυο μεγάλα δοχεία περασμένα σε ένα μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στήριζε στους ώμους της.

Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που μπορούσε να χωρέσει.

Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής, από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε με τη στάθμη του νερού ως τη μέση. Έτσι, για δύο ολόκληρα χρόνια η γυναίκα κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.

Φυσικά, το τέλειο δοχείο ένιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε κι ένιωθε ντροπή για την ατέλειά του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.

«Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!»

«Μα γιατί;» ρώτησε η γριά. «Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;»

«Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!»

Η γυναίκα χαμογέλασε: «Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα.» «Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και τα τοποθετώ το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχα τόση ομορφιά να στολίζει το σπιτικό μου!

Και θα κλείσω την ανάρτηση μέ ένα γνωμικό της Αφροαμερικανίδας συγγραφέως Μάγια Αγγέλου όπου λέει ότι "θα πρέπει να ξέρουμε όλοι ότι η διαφορετικότητα κεντάει ένα πλούσιο χαλί, και πρέπει να καταλάβουμε πως όλοι οι κόμποι του χαλιού έχουν ισότιμη αξία ανεξάρτητα από το χρώμα τους".