Σολομώντεια λύση

Σήμερα το σχολείο μας επισκέφτηκε το θέατρο Επίκεντρο όπου δάσκαλοι και μαθητές παρακολουθήσαμε την τόσο συγκινητική παράσταση "Σολομώντεια λύση" του Γιάννη Καλατζόπουλου βασισμένη στο έργο "Ο κύκλος με την κιμωλία" του Μπέρτολντ Μπρεχτ, σε πρωτότυπη μουσική του Βασίλη Λέκκα.

Το έργο στηρίζεται στον πανάρχαιο μύθο του Σολομώντα η αλληγορική ιστορία του οποίου πρωτοαναφέρεται στην Αγία Γραφή και συγκεκριμένα στο 3ο κεφάλαιο του βιβλίου Βασιλειών Γ' (3, 16-28) . Από κει επικράτησε η φράση σολομώντεια λύση που σημαίνει λύση σε κάποιο δύσκολο πρόβλημα ή δίλημμα, που θεωρείται σοφή, δίκαιη αλλά και ενδεχομένως σκληρή.

Δε θα αναφερθώ άλλο στο έργο καθώς εύκολα μπορεί να αναζητήσει κανείς πληροφορίες στο διαδίκτυο. Θα αναφερθώ στο τι βίωσα με τους μαθητές μου την προηγούμενη μέρα της παράστασης, κατά τη διάρκειά της αλλά και μετά καθώς το θεωρώ εντυπωσιακό αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για παιδάκια μόλις 6 χρονών. Την προηγούμενη μέρα λοιπόν, συζητήσαμε στην τάξη το απόσπασμα της Αγίας γραφής από το οποίο επηρεάστηκε το έργο και στο τέλος τους είπα ότι δεν ξέρουμε τι θα γίνει στο έργο, αλλά θα ήθελα να μου πουν τα ίδια τα παιδιά τη γνώμη τους για το ποια γυναίκα θα έπρεπε να πάρει το παιδί η πραγματική ή η θετή; Ειλικρινά εντυπωσιάστηκα, που τα παιδιά χρησιμοποίησαν επιχειρήματα για να υποστηρίξουν τη γνώμη τους η οποία διέφερε από παιδί σε παιδί. Όποιος έχει δουλέψει με παιδιά αυτής της ηλικίας ξέρει από πρώτο χέρι ότι αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι να λέει ο ένας κάτι και όλοι οι υπόλοιποι να συμφωνούν και να αναπαράγουν την άποψη του πρώτου. Προς έκπληξή μου λοιπόν κάτι τέτοιο δε συνέβη στη συγκεκριμένη περίπτωση. Οι ίδιοι μαθητές συνέχισαν να με εντυπωσιάζουν κατά τη διάρκεια της παράστασης στο θέατρο, όπου παρακολούθησαν πιο ώριμα και από ώριμους θεατές. Δεν έκαναν φασαρία, συμμετείχαν ενεργά, ήταν εκεί με όλη τους την ψυχή και βίωναν το έργο. Όταν επιστρέψαμε στην τάξη και τους ζήτησα να μου πουν τι τους άρεσε πιο πολύ στην παράσταση άκουσα 12 διαφορετικές σκηνές που εντυπώθηκαν περισσότερο στη μνήμη των παιδιών και τις οποίες αναφέρω.

…μου άρεσε το τέλος

…ο γάμος της Χρύσας με τον αρραβωνιαστικό της

…που κλείσαμε το δρόμο στον αστυνομικό για να μην πιάσει τη Χρύσα

…που ντύθηκε ο παππούς γυναίκα

…που πέρασε η Χρύσα το γεφυράκι

…που κυνηγιόντουσαν τα αδέρφια μεταξύ τους

…ο αδερφός της Χρύσας

…που άφησε το μωρό στην πόρτα (εκεί βγήκε μια γυναίκα με χωριάτικη προφορά και ήταν πραγματικά αστεία σκηνή)

…που κρύψανε τη Χρύσα στο μπαούλο

…το μωρό της Χρύσας

…η απόφαση του δικαστή

…που πέταξε η Χρύσα τη μπότα και ξεγέλασε το στρατηγό

Θα πω για άλλη μια φορά πόσο με εντυπωσίασε που τα παιδιά είχαν δική τους γνώμη και δεν επηρεάζονταν από τη γνώμη του διπλανού τους.

Θα κλείσω με μια φράση από την αφίσα της παράστασης:

Μια μεγάλη ιστορία για μικρά παιδιά…..

μια ιστορία για τα παιδιά που σύντομα, πιστέψτε με συντομότατα, θα γίνουν μεγάλοι…

Και θα συμπληρώσω λέγοντας ότι με τέτοια ερεθίσματα θα γίνουν μεγάλοι με αξίες, ιδανικά, χαρακτήρα και προσωπικότητα.

Είμαι πολύ περήφανη για τους μαθητές μου και πολύ μα πολύ συγκινημένη από τη σημερινή μέρα!!