Άχρηστες ασκήσεις επιμένουν να δίνονται…

Το θέμα των εργασιών στο σπίτι τολμώ να πω ότι με έχει απασχολήσει αρκετά. Τα τελευταία χρόνια με την αλλαγή των βιβλίων παρατηρείται μία τάση να δίνονται πολλές εργασίες στο σπίτι. Αυτό όμως πέρα από μη αναγκαίο είναι και λάθος γιατί περιορίζει τον ήδη περιορισμένο χρόνο των παιδιών για παιχνίδι και ποιοτικό χρόνο με τους γονείς τους και δημιουργεί απέχθεια για το σχολείο. Άλλωστε καθόλου αποδεδειγμένο δεν είναι ότι βοηθάει στ' αλήθεια τους μαθητές στην πρόοδό τους. Από προσωπική πείρα μπορώ να πω ότι οι μαθητές μου προοδεύουν με ακριβώς τον ίδιο ρυθμό είτε έχουν 3 φωτοτυπίες τη μέρα, είτε 1 φωτοτυπία κάθε 3 μέρες. Και μεταξύ μας, έχω μια υποψία ότι η πρόοδός τους θα συνεχιζόταν αμείωτη ακόμα και αν στο σπίτι έκαναν τα απολύτως απαραίτητα.

Θεωρώ ότι η δουλειά στο σπίτι όταν δίνεται στοχευμένα, έχει νόημα. Βοηθάει τα παιδιά να κατανοήσουν με ηρεμία δύσκολα κομμάτια, να εξασκηθούν και τελικά να εμπεδώσουν το μάθημα. Όμως βοηθάει συγκεκριμένη ομάδα μαθητών. Αυτούς που έχουν κατανοήσει κάποια πράγματα και με ηρεμία στο σπίτι θα κάνουν 1-2 ασκησούλες εμπέδωσης. Τους αδύναμους μαθητές που δεν έχουν βοήθεια από πουθενά τους δημιουργεί μεγαλύτερη αίσθηση ανικανότητας από αυτή που ήδη νιώθουν. Όσον αφορά αυτούς που δεν προσέχουν στο μάθημα αλλά έχουν βοήθεια στο σπίτι, τους δίνεται κατά κάποιο τρόπο μια δεύτερη ευκαιρία να κατανοήσουν αυτά που δεν κατανόησαν στο σχολείο με τη βοήθεια του γονέα. Μακροπρόθεσμα όμως αυτή η συγκεκριμένη κατηγορία μαθητών δε βοηθιέται. Απεναντίας μαθαίνει να έχει δεκανίκια και να χρειάζεται πάντα τη βοήθεια κάποιου για να διαβάσει και είναι αυτό το παιδί που τελικά θα καταλήξει στα ιδιάτερα από την Α'  Γυμνασίου, αν όχι νωρίτερα.

Τελικά αν οι ασκήσεις στο σπίτι βοηθάνει μια τόσο μικρή ομάδα μαθητών που ούτως η άλλως θα κατακτούσε τις γνώσεις που πρέπει, ποιο το νόημά τους; Να φανεί ότι ο εκπαιδευτικός "δουλεύει" τα παιδιά; Προσωπικά θα το θεωρούσα προσωπική αποτυχία ένα παιδί μετά από 5-6 ώρες σχολείο να χρειάζεται άλλες 3 ώρες το απόγευμα να προετοιμαστεί για το μάθημά μου. Βεβαίως δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να πηγαινοφέρνουμε την τσάντα χωρίς να την ανοίγουμε καν στο σπίτι αλλά μισή ωρίτσα έως τρία τέταρτα είναι υπέραρκετός χρόνος διαβάσματος για ένα παιδί που έχει πάρει σειρά. Τώρα αν η μελέτη που δίνεται δεν είναι πολλή, αλλά το παιδάκι μας χρειάζεται πάνω από μία ώρα διάβασμα τη μέρα ενδεχομένως να υπάρχει κάποια μαθησιακή δυσκολία και να πρέπει να γίνει έγκαιρα μια συζήτηση με το δάσκαλο προκειμένου να φτιαχτεί ένα πλάνο μελέτης που θα βοηθήσει το παιδί να ξεπεράσει τις δυσκολίες του.

Περισσότερα και πολύ ενδιαφέρονται για το θέμα μπορεί να βρει κανείς εδώ.